STARSHIP

Przyszłość lotów kosmicznych

STARSHIP

PRZEGLĄD


System Starship to w pełni wielokrotnego użytku system transportowy zaprojektowany do obsługi potrzeb orbity okołoziemskiej, jak również misji na Księżyc i Marsa, składający się z rakiety Super Heavy (booster) i Starshipa (statek kosmiczny). Będzie on najpotężniejszym pojazdem nośnym, jaki kiedykolwiek powstał, zdolnym wynieść na orbitę okołoziemską ponad 100 ton metrycznych ładunku.


Starship został zaprojektowany tak, aby szybko ewoluować, w celu sprostania najbliższym i przyszłym potrzebom klientów SpaceX, zachowując przy tym najwyższy poziom niezawodności.



STARSHIP

STATEK


Starship jest w pełni wielokrotnego użytku statkiem kosmicznym i drugim stopniem systemu Starship. Oferuje zintegrowaną sekcję ładunkową i jest zdolny do przewożenia pasażerów i ładunków na orbitę okołoziemską, do miejsc położonych na innych planetach oraz pomiędzy miejscami położonymi na Ziemi.



STARSHIP

SUPER HEAVY


Pierwszy stopień (booster), nazywany Super Heavy, systemu wynoszenia na orbitę nowej generacji Starship ma masę startową brutto ponad 3 mln kg, a jako paliwo wykorzystuje subchłodzony ciekły metan i ciekły tlen (CH4/LOX). Booster po wyniesieniu w kosmos drugiego stopnia będzie wracał do miejsca startu i lądował na swoich 6 nogach lub będzie łapany przez wieżę startową.



STARSHIP

ŁADUNEK


WERSJA CARGO

Owiewka ładunku Starship ma 9 m średnicy i 18 m wysokości, co daje największą użytkową pojemność ładunku spośród wszystkich obecnych lub opracowywanych rakiet nośnych. Ta przestrzeń ładunkowa może być skonfigurowana zarówno dla załogi, jak i dla ładunku.


Starship został zaprojektowany, aby dostarczać satelity dalej i przy niższym koszcie na start niż nawet Falcon 9. Dzięki przedziałowi ładunkowemu większemu niż jakikolwiek obecnie działający lub rozwijany, Starship stwarza możliwości dla nowych misji, w tym teleskopów kosmicznych nawet większych niż James Webb.

STARSHIP

ŁADUNEK


WERSJA ZAŁOGOWA (CREW)

W wariancie załogowym, w ładowni znajdują się kabiny i inne pomieszczenia. Korzystając z doświadczeń zdobytych podczas opracowywania Dragona dla programu Commercial Crew, konfiguracja załogowa Starshipa może przetransportować do 100 osób z Ziemi na LEO i dalej na Księżyc i Marsa.


W jednym z wywiadów Musk stwierdził, że Starship nie będzie posiadał systemu ucieczki, ponieważ SpaceX jest przekonane, że Starship w swojej finalnej wersji będzie w pełni bezpieczny i niezawodny.

STARSHIP

RAPTOR


Raptor to silnik wielokrotnego użytku z etapowym spalaniem methaloxu, który zasila system Starship. Silniki Raptor rozpoczęły testy w locie na prototypowych pojazdach Starship w lipcu 2019 roku, stając się pierwszym silnikiem rakietowym o pełnym przepływie z etapowym spalaniem, jaki kiedykolwiek oblatano.


STARSHIP

LĄDOWANIE NA MARSIE


Starship wejdzie w atmosferę Marsa z prędkością 7,5 kilometra na sekundę i wyhamuje aerodynamicznie. Osłona termiczna pojazdu została zaprojektowana tak, aby wytrzymać wielokrotne wejścia w atmosferę, ale biorąc pod uwagę, że pojazd będzie wchodził w atmosferę Marsa niesamowicie nagrzany, nadal spodziewa się zobaczyć pewne ablacje osłony termicznej (podobne do zużycia klocków hamulcowych).


Zobacz symulację>

STARSHIP

MISJA KSIĘŻYCOWA


W 2023 roku japoński przedsiębiorca Yusaku Maezawa i załoga misji dearMoon staną się pierwszymi cywilnymi pasażerami księżycowej misji Starshipa, który podczas tygodniowej podróży przeleci obok Księżyca. Lot ten jest ważnym krokiem w kierunku umożliwienia dostępu do lotów kosmicznych ludziom, którzy marzą o tego typu podróżach.



W środę, 5 maja 2021 roku, Starship SN15 pomyślnie zakończył piąty test lotu na dużej wysokości z bazy Starbase w Teksasie. SN15 był napędzany podczas wznoszenia przez trzy silniki Raptor, z których każdy wyłączał się kolejno przed osiągnięciem apogeum - około 10 km wysokości. Starship dokonał przeniesienia paliwa do wewnętrznych zbiorników czołowych, w których znajduje się paliwo do lądowania, po czym zmienił orientację do kontrolowanego, aerodynamicznego opadania. SN15 opadał pod aktywną kontrolą aerodynamiczną, realizowaną przez niezależny ruch dwóch przednich i dwóch tylnych klap. Wszystkie cztery klapy były uruchamiane przez komputer pokładowy, który kontrolował położenie Starshipa podczas lotu i umożliwiał precyzyjne lądowanie w zamierzonym miejscu. Silniki Raptor SN15 zapaliły się ponownie, gdy pojazd wykonał manewr salta do lądowania bezpośrednio przed lądowaniem na płycie lądowiska.

Carousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel imageCarousel image